skip to Main Content

Ik laat mijn stem meetellen door te vertellen.
Ik heb heel lang met mezelf in de knoop gezeten – fysiek, en naar later bleek vooral ook mentaal. Een belangrijke oorzaak daarvan was dat ik mijn mond dichthield. Dingen die ik tegen mezelf zei waren zaken als “Waarom zou ik mensen lastig vallen met mijn problemen?”, “Ze begrijpen me toch niet” en “Niet zeuren, maar doorgaan.” Vooral dat laatste heeft me flink opgebroken.

Ik heb een langdurige therapie ondergaan – daarover gaat mijn boek ‘Storm In Mijn Hoofd’. Een van de belangrijkste dingen die ik daarbij heb geleerd is praten. Vertellen! Om te beginnen natuurlijk tegen mijn psycholoog. Maar ook en vooral tegen mezelf. Toen ik bij haar eenmaal loskwam leerde ik vanzelf ook tegen mijn directe omgeving te praten. Ik kon eindelijk mijn vrouw en kinderen vertellen wat ik meer dan twintig jaar lang niet eens tegen mezelf durfde te zeggen. Naarmate ik meer mijn ziel durfde bloot te leggen en de confrontatie met mezelf en mijn verleden durfde aan te gaan, ging het ook steeds beter met mijn fysieke klachten – tot op het punt dat ik na acht jaar weer uit mijn rolstoel kon stappen.

Tijdens mijn therapie heb ik ook geleerd dat ik kan schrijven. Het begon met dagboekverslagen over mijn therapie. Ik merkte niet alleen dat het schrijven van een dagverslag me enorm hielp om de ervaringen die in de EMDR-sessie van die dag naar voren waren gekomen te verwerken, maar ook dat het schrijven me goed afging. Nu zijn die verslagen gepubliceerd, op aanraden van heel veel mensen die ze hebben gelezen. Allemaal zeiden ze mij hetzelfde: “Dit moet je uitgeven, hier kun je mensen mee helpen”.

Met mijn geschreven stem kan ik nu mensen bereiken. Mensen die wellicht in een vergelijkbaar schuitje zitten als dat ik heel lang heb gezeten. Tegen die mensen wil ik met mijn verhaal zeggen: je bent niet alleen. Er zijn meer mensen die iets vergelijkbaars ondergaan als jij. En er is hulp. Je hoeft er alleen maar om te vragen. Dat moet je zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Er zijn mensen zoals ik, die lotgenoot of zelfs ‘ervaringsdeskundig’ worden genoemd, die je kunnen vertellen hoe zij om hulp hebben gevraagd, en die je zelfs bij je eigen hulpvraag kunnen begeleiden. Dat is dan ook het doel van ‘Storm In Mijn Hoofd’: niet alleen mijn stem laten horen, maar mensen met mijn verhaal inspireren en wellicht te bewegen de volgende stap te zetten naar herstel. En nu mijn boek – mijn geschreven stem – is gepubliceerd, wil ik ook mijn gesproken stem laten meetellen. Ik wil presentaties over mijn boek en mijn ervaringen gaan geven, zoals bijvoorbeeld in lotgenotengroepen, zodat mijn boodschap meer mensen kan bereiken.

Inmiddels ben ik met een nieuw boek bezig, omdat ik het schrijven echt leuk vind! Dit wordt weliswaar een fictief verhaal, maar dat wat mijn hoofdpersoon meemaakt ligt heel dicht bij mezelf, en zo is het toch een beetje autobiografisch.

Duncan van der Velden

Back To Top